دل نوشت های من و دوستام

 

مرتضی امینی ولاشانی متخلص به امین فرزند مرحوم رجبعلی در دوازدهم خرداد ماه سال (1321 ) در یک خانواده ی مذهبی و کشاورز ولاشان چشم به جهان گشود و وی از اوان طفولیت شوری در سر وعشقی دردل داشت و دوران ابتدایی را با موفقیت به پایان رسانید و در 6سالگی پدرش را ازدست داد و ضمن کشاورزی در 20سالگی به استخدام نیروی انتظامی در آمد و پس از سالها خدمت بازنشست گردید . وی صاحب دیوانی شامل غزلیات ، قصاید ، مثنویات ، تمثیلات ، دوبیتی ها ، مراثی و مدایح  ائمه اطهار (ع) است . اخلاص و ایمان وصفای باطنش بر هیچ کس پوشیده نیست . او از ارادتمندان به اهل بیت (ع) است ونزد هیچ استادی شعر گفتن را نیاموخته است .

بنا به همان کشش درونی و جاذبه های عمیق که خداوند درزوایای اندیشه اش به ودیعه گذاشته ، این هنر متعالی را دنبال نموده است . یکی از غزلیات ایشان را دراینجا تقدیم می کنیم .

برسر کوی تو بنشسته گرفتار توام

دل پرحسرت و امید به دیدار توام

عمری اندرره تو دیده گشودم برراه

منتظر مانده و حیران شده خونبار توام

گربیایی ز پس پرده برون ماه جبین

مست وهوشیارش ازباده ی خمار توام

گردهی راه مرا گوشه ی میخانه ی عشق

ساقری نوشم و مدهوش بیازار توام

از سرو جان گذرم در ره سودای تو من

چاکردرگه تو بنده ی غمخوار توام

درره میکده رندان نکنند کبر وریا

من که دلباخته وشیده رفتار توام

ای امین در دل تو عشق بود ازدلدار

گویی از صدق وصفا عاشق رفتار توام

 

برچسب ها: ولاشان، شعر، شاعر، بیوگرافی،